"ความรัก มันคืออะไร มันคืออะไร ใครบอกฉัน" เป็นท่อนหนึ่งในเนื้อเพลง คนธรรมดาของ วง August เนื้อเพลงพูดเรื่องประเด็นความรักได้น่าสนใจ
ไอ้ความรักเนี๊ยะ ใคร ๆ ก็คงจะเคยพบพานผ่านมาไม่มากก็น้อย ฉันก็เป็นคนหนึ่งที่ผ่านชีวิตการมีความรักมาพอสมควร ฉันยังจำความรู้สึกตอนที่มีแฟนคนแรกได้ มันดูซาบซ่าน หัวใจหวิวตลอดเวลา แปลกดีน่อ ที่เราไม่สามารถบรรยายความรู้สึกเวลาที่เราอยู่ใกล้คนที่เรารักและหัวใจเราเต้นเป็นจังหวะแปลก ๆ นะ
แต่ไอ้ความรักเนี้ยะมันก็สร้างปัญหาให้ฉันเหมือนกันนะ ฉันอาจจะตกฟากช่วงที่ดาวกามเทพทับเรือนเกิด ทำให้ชีวิตฉันไม่เคยขาดความรัก (ไม่ใช่หมายความว่ามีแฟนตลอดนะ) เพียงแค่ว่าไอ้ความรักมันกลายเป็นมากกว่า 70 % ของชีวิต (ดูไม่ทำการทำงาน) หลาย ๆ อย่างมันถูกขับเคลื่อนโดยความรัก และหลาย ๆ อย่างก็โดนทำลายโดยความรัก ฉันเคยผ่านความผิดหวังที่โหดร้าย รุ่นแรง และฉันก็บอกกับตัวเองว่าจะต้องผ่านไปให้ได้ และจะไม่ให้เกิดขึ้นอีก แต่พอเดินผ่านมาได้ แล้วเมื่อต้องพบกับความรักอีกครั้ง ทำไหมฉันกลับลืมสิ่งนั้นไป ฉันก็ปล่อยตัว ปล่อยใจให้ความรักเข้าสิงร่างกายอีกครั้ง นี้หละมั้งที่เขาเรียกว่าความรักทำให้คนตาบอด สมองกลวง
ที่ผ่านมาฉันเป็นคนนิสัยเสียนะ ชอบทำตัวติดเป็นปาท๋องโก๋กับแฟนนะ ก็ไม่รู้งะ มันคงกลายเป็นสันดานที่มักจะชอบโรแมนติกทั้งวันทั้งคืน จนบางครั้งเราก็ลืมไปว่ามันเป็นโลกสมมติ ในชีวิตจริงมันไม่สามารถทำอย่างนั้นได้ บางครั้งคนที่เรารักเขาก็คงต้องการที่จะมีโลกส่วนตัวบ้าง อยากจะมีพื้นที่ของตนเอง ซึ่งบางครั้งมันก็กะเกณฑ์ยากว่าเท่าไหร่ถึงจะเป็นพื้นที่ส่วนตัว ทำไม่นักปราชญ์ เพลโต อริสโตเติล หรือ นิวต้นไม่คำนวณออกมาเป็นสูตรทางคณิตศาสตร์นะ จะได้มีมาตรวัดที่ชัดเจนจะได้ไม่มีใครล้ำเส้นใคร แต่เราจะเรียกมาตราวัดนี้ว่าอะไรดีละ centilove ดีมะ หรือ mimlilove
วันนี้เวิ่นว้อเอาการกับการเขียน บทความอะไรไม่รู้ซึ่งไรสาระสิ้นดี แต่ก็ถือว่าแชร์กัน บางคนอาจจะเคยมีความรู้สึกเหมือนกัน ออ เพิ่งนึกว่ามีอีกท่อนหนึ่งของเพลงคนธรรมดาที่ฉันชอบ "บางทีเราอาจเพิ่งต้องการแค่เราที่หายไป" ฉันฟังประโยคนี้แล้วก็มานั่งคิดว่าบางครั้งการที่เรามีแฟนนะ เราอาจจะคาดหวังที่จะมีคนสักคนที่เหมือนกันตัวเราที่หายไป ซึ่งเมื่อเราย้อนกลับมามองก็จะพบว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่ใครจะเหมือนกับใคร บางครั้งมันก็เหนือยนะกับการวิ่งหาอะไร ๆ ที่เราคาดคิดแต่หาไม่เจอเนี้ยะ
แต่ในวันหนึ่งเราก็เข้าใจได้ว่าบางครั้งความรักมันก็ไม่ได้เป็นคำตอบสำหรับทุกสิ่ง การที่เราทุ่มเทสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้กับคน ๆ หนึ่งเพื่อที่จะได้เขารัก บางครั้งมันก็เทียบไม่ได้กับความเข้ากันได้ของความคิด นิสัย และอะไรหลาย ๆ อย่าง
เดิมเราพยายามที่จะรักษาความสัมพันธ์ไว้ให้เนิ่นนาน แต่บางครั้งมันเหนื่อยกันทั้งคู่ ยิ่งพยามปรับ ก็ยิ่งทำให้ห่างกันมากขึ้น ฉันก็ไม่รู้ทำไม่ แต่หากถามว่ารักเขาไหม ก็ต้องบอกว่ารักมาก มากจนซะไม่รู้จะทำไรต่อไป บางครั้งฉันคงต้องเปลี่ยนวิธีคิดซะใหม่ หลาย ๆ ครั้งที่ถูกด่าว่าโง่ ในเรื่องความรัก ฉันก็ก้มหน้ารับมันอย่างไม่เคยที่จะปริปากโต้เถียง เพราะมันก็เป็นเรื่องจริง แต่จะให้ทำไง
ในชีวิตฉันหากคนอื่นมองเข้ามาจะเห็นว่าเต็มไปด้วยเรื่องต่าง ๆ ดูเข็มแข็ง ดูแกร่ง ต่อล้อต่อเถียงกับคนอื่นได้ทั่ว แต่เมื่อมองลึก ๆ แล้วฉันกลับเป็นคนที่งี่เง่าคนหนึ่งที่วิ่งวนในกระแส Romatize อย่างยากที่จะหลุดพ้น ถึงจะเข้าใจในหลักการ และการดำรงอยู่ของแนวความคิด แต่ฉันอาจจะอยู่กับมันมานานจนยากที่จะถอนตัวได้ เศร้าวะ บอกความรู้สึกไม่ถูก
ตอนนี้อะไรหลาย ๆ อย่างมันก็ได้เปลี่ยนไปแล้ว บางครั้งการเลิกกันอาจจะเป็นทางออกที่ดี ในการที่จะรักษามิตรภาพที่ยังเหลืออยู่ไว้ ถึงแม้ว่าทุกคนจะเข้าใจว่าการจากลามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต แต่เมื่อสิ่งนั้นมาถึงมันก็ยากที่จะทำใจนะ บางเวลาฉันมักจะคิดไปเองว่าสักวันหนึ่งเขาจะต้องกลับคืนมา เขายังไม่ไปไหน แต่ในความเป้นจริง การที่มีเขาอยู่ข้างกาย แต่กลับไม่เคยใกล้ชิด
การที่อยู่ใกล้กันเกินไปไม่ได้ทำให้อะไร ๆ มันดีขึ้น ยิ่งกลับคนที่มีความคิดแปลกด้วยแล้วการอยู่ใกล้กันอาจจะยิ่งทำให้ความสัมพันธ์มันแย่ลงไป บางคนตั้งการที่จะค้นหา และพอใจในสิ่งที่มันได้มายาก ๆ ซึ่งมันก็คงจะไม่สามารถเกิดขึ้นกับคนคนเดียวได้ (ต้องแสวงหาไปเรื่อย ๆ เพราะได้มาแล้วก็จะง่าย) แต่กลับคนบางคนซึ่งพบแล้วก็อยากจะเก็บมันไว้ มันจึงเป็นสองขั้วที่ต่างกัน บางครั้งฉันมักจะโดนว่าว่าทำไม่ถึงจมปรักกับอดีตไม่เดินต่อไปข้างหน้า ฉันอยากจะบอกว่าทุกอย่างมันต้องใช้เวลา ฉันไม่ใช่คนที่ไร้หัวใจ ฉันไม่ใช่คนที่รักใครแล้วลืมใครได้ง่าย ๆ มันต้องใช้เวลา บางทีอาจจะนาน ซะจนฉันรักคนอื่นไม่ได้
บางครั้งเราก็ทำตัวเหมือนเข็มแข็ง ทำตัวเป็นทำใจได้ ยิ้มร่าเริงสนุกสนาน แต่ใครจะรู้ว่าแท้ที่จริงแล้วข้างในนะเจ็บแค่ไหน ควาทรงจำร่วมต่าง ๆ ยังเคยผุดขึ้นมาเป็นภาพในใจทุกครั้ง

คนไม่มีข้อแม้ - ป๊อบ ศุภวิชญ์